W końcu zawsze o to szło, by kochać i być kochanym
Czarny sweter lub golf, kobieta zawiedziona
Muzeum egzystencji, bo przecież, bo przecież nie życia
To tylko sen nocy letniej, którego nie warto już śnić
Nie warto, nie warto...

Światło świeci w ciemności i jest tam, gdzie zawsze
Tylko dobrze nadstaw ucha, a usłyszysz, usłyszysz ten wiatr
Jedno ubogie słowo, to jedno słowo pocieszenia
Słowo na sen nocy letniej, którego nie warto już śnić
Nie warto, nie warto...

Tomasz Budzyński (ARMIA), Sen nocy letniej

Dzień Drugi. Scena Główna.
Flircik, czary, lekkość bytu, czyli „Sen nocy letniej”.

Katarzyna Wysocka

Recenzja w jÄ™zyku angielskim:Flirtation, magic, easy living – “A Midsummer Night’s Dream”

GdaÅ„ska publiczność zostaÅ‚a oczarowana „A Midsummer Nigt’s Dream”, kolejnym festiwalowym przedstawieniem w reżyserii Edwarda Halla w wykonaniu The Propeller Theatre Group z The Watermill Theatre. Wielokrotnie wywoÅ‚ywano aktorów na scenÄ™, aby podziÄ™kować oklaskami na stojÄ…co za urzekajÄ…cy wieczór.

Intrygi i historie miÅ‚osne trzech par kochanków: Oberona i Tytanii, Lizandra i Hermii oraz Demetriusza i Heleny zostaÅ‚y pokazane radoÅ›nie i kunsztownie z zachowaniem wyszukanej elegancji scenograficznej. Delikatny, biaÅ‚y i wyrafinowany wystrój sceny komponowaÅ‚ siÄ™ znakomicie z poezjÄ… komedii i komizmem postaci. Oberon – król duszków (Richard Clothier) jako jedyny z nieco demonicznym makijażem zapoczÄ…tkowaÅ‚ (zgodnie z tekstem) pasmo knowaÅ„ miÅ‚osnych. Sam, zazdrosny o TytaniÄ™ – królowÄ… duszków (w tej roli Richard Dempsey) angażuje Puka ( moim zdaniem doskonaÅ‚ego Johna Trencharda), aby ten, posÅ‚ugujÄ…c siÄ™ sokiem ( choć bardziej pyÅ‚kiem kwiatowym), zrobiÅ‚ psikusa roznamiÄ™tnionej Tytanii. Puk, trzpiot, wesoÅ‚ek i dowcipniÅ› zanim dotarÅ‚ do królowej, pozwoliÅ‚ sobie na skoki w bok – pyÅ‚ek sypaÅ‚, gdzie popadnie, wywoÅ‚ujÄ…c pozornie katastroficzne zdarzenia. Tytania zakochuje siÄ™ w oÅ›le ( fallicznym, potężnym Bobie Barrecie), Lizander odkochuje siÄ™ w Hermii i biega jak opÄ™tany za HelenÄ…, Demetriusz nie chce znać rozkochanej w nim Heleny, bo pociÄ…ga go Hermia; ta ostatnia z HelenÄ… stajÄ… ze sobÄ… w szranki, bo żadnej z nich „odlotowy” ukÅ‚ad miÅ‚osny nie odpowiada. Zwiewna, letniosenna historia koÅ„czy siÄ™ szczęśliwie - zaÅ›lubinami przeznaczonych sobie kochanków.

Falliczny Bob Barret jako osioł Foto za: www.oxfordtimes.co.uk

Na szczególnÄ… uwagÄ™ zasÅ‚uguje kilka kreacji aktorskich. BezwzglÄ™dnym faworytem jest dla mnie Hermia, czyli Richard Frame, grajÄ…cy również prostaka i krotochwilnego lwa. Zadziwia gibkoÅ›ciÄ…, baletowymi kroczkami, balansem ciaÅ‚a, mimikÄ…, uważnoÅ›ciÄ… na partnera oraz wydobywajÄ…ce siÄ™ sÅ‚owa i dźwiÄ™ki. Zdaje siÄ™ komponować z energiÄ… na scenie. ZachwycajÄ…co delikatny, w mÄ™skim ciele – kobiecy, podszyty jednak drapieżnoÅ›ciÄ… w czasie potyczek sÅ‚ownych z HelenÄ… Jego kreacja to majstersztyk aktorski. Dorównuje mu znakomity John Trenchard w roli Puka. Åšwietnie spina wydarzenia i postaci sceniczne, bryluje lekko w ograniczonej biaÅ‚ymi, koronkowymi Å›cianami przestrzeni; ujawnia siÄ™ jako lekkoduch, chÅ‚opiec, szuler, ryzykant i radosny wariat. Jego miny i gesty, gdy odgrywaÅ‚ dodatkowo rolÄ™ Zdechlaka, powodowaÅ‚y salwy Å›miechu na widowni.

Ucho Gdynia Gazeta Świętojańska

Propeller/The Watermill Theatre, A Midsummer Night' s Dream . JeÅ›li masz kÅ‚opoty z „odpaleniem” filmu, wejdź tutaj

Widzowie wyjątkowo ciepło oklaskiwali także Boba Barreta jako Spodka (vel Dupka), na potrzeby zamysłu Szekspira wcielającego się również w rolę Priama. Wyjątkowo komiczny i demonstracyjnie karykaturalny ( z klozetowym przepychaczem zamiast sztyletu) przypominał sceny z filmów z Charlie Chaplinem lub Flipem i Flapem. Aktor stworzył niezapomnianą komiczną kreację prostaka, który za wszelką cenę chciał pokazać swój grubo ciosany talent. Warto wspomnieć także o dobrej roli Jacka Tarltona jako Lisandra oraz Jonatana Livingstona odgrywającego Hipolitę, narzeczoną Tezeusza.

Mimikę dodatkowo podkreślał makijaż, jakby celowo niedokończony, nawiązujący do stylu z komedii del arte. Stroje wszystkich postaci nasuwały skojarzenia z kombinezonami pidżamowymi (rodem z westernów), spięte pasem-gorsetem wyszczuplającym talię, ze wzmocnieniem w kroczu (jak u florecistów). Strój Heleny przypominał suknie dam z okresu wojny secesyjnej; dziwaczni bohaterowie rzemieślniczej grupy teatralnej kroczyli w kaloszach, uroku dodawał quasi reżyser, chodzący w marynarsko-wojenno-leninowskiej czapce, a lew awangardowo miał napisane na płaszczu: Nie jestem lwem! Świetnym zabiegiem było podchodzenie każdego z aktorów w ustalonej scenicznej kolejności do pozostawionych na scenie instrumentów. Radosny śpiew duszków łatwo wchodził w ucho.

Edward Hall pokazał, jak lekki może być Szekspir, jego poezja i dowcip dla współczesnego odbiorcy. Ubawił do łez i pokazał, że szesnastowieczny tekst ma rację bytu na każdej scenie oraz że wszechstronnie przygotowani aktorzy to gwarantowany sukces.

Więcej recenzji i materiałów o Festiwalu Szekspirowskim:Serwis Festiwalu Szekspirowskiego

Ilustracja: Izabela Olszewska

William Shakespeare, A Midsummer Night' s Dream . Reżyseria: Edward Hall, Adaptacja:Edward Hall, Roger Warren, Scenografia: Michael Pavelka , Muzyka: Properpeller, Światła: Ben Ormerod. Obsada: Bob Barrett, Kelsey Brookfield, Babou Ceesay, Richard Clothier, John Dougall, Richard Dempsey, Richard Frame, Emmanuel Idowu, Jonathan Livingstone, Thomas Padden, Chris Myles, Jack Tarlton, Jon Trenchard. Watermill Theatre and Propeller, 2 sierpnia 2009, czas trwania : 141 min.

Więcej o teatrze, operze, muzyce poważnej i filmie

Udostępnij